الوند بهاری چند ساعتی پیش از آغاز «مراسم یادبود مجتبی عبداللهنژاد»، دیدم بیگریه نمیتوانم از او بگویم. چاره را در نوشتن دیدم و از روی
علیرضا آبیز روزنامه اعتماد سال ۱۳۶۶ یا ۶۷ بود و من دانشجوی زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه فردوسی مشهد. به حکم جوانی و عرف
علی عبداللهی روزنامه جامعه فردا خبر درگذشت مجتبی عبداللهنژاد بسیاری را متاثر کرد؛ چه آنهایی که خانواده و دوست نزدیکش هستند چه آنهایی که خواننده
مجتبی عبدالله نژاد «کتاب صلح» در کرج برای گرامیداشت بیست سال فعالیت فرهنگی علی عبداللهی مراسمی برگزار کرد (۵ مارس) که من هم در آن
مجتبی عبدالله نژاد علیرضا آبیز: در روز چهارم آبان ماه، به لطف و بزرگواری دوست نویسنده ، محبوبه موسوی، نشستی در محل شهر کتاب دانشگاه
مجتبی عبدالله نژاد دیروز درگذشت. آنچنان ناگهانی که همه دوستان و خوانندگانش را تکان داد و مبهوت کرد. فقط ۴۸ سال داشت. بیشتر اوقات از
مجتبی عبدالله نژاد به نظرم مهمترین مسئله عصر ما زبان است. زبان برای ما کارکرد ارتباطیاش را از دست داده. ما دیگر چیزی از حرفهای
مجتبی عبدالله نژاد یادداشتی نوشتم دربارۀ «زنستیزی در ادبیات فارسی» که در هفتهنامۀ «کرگدن» منتشر میشود. اصل حرف من این است: در مسئلۀ زنستیزی در
عباس سلیمی آنگیل آبانماه سال ۱۳۹۲ بود که در دفتر روزنامه قانون با دوست گرامی آقای بزرگمهر لقمان درباره زبان فارسی صحبت میکردم. آنجا عرض
مجتبی عبدالله نژاد زندگینامه فروغ فرخزاد به قلم خانم فرزانه میلانی عاقبت منتشر شد. بخشی از نامههای فروغ فرخزاد هم که تا حالا در جایی
مجتبی عبدالله نژاد مجله شهر کتاب، شماره ۹ ظاهراً اولین ترجمهای که از شعر حافظ به زبانهای اروپایی صورت گرفت، ترجمه لاتینی غزلی از حافظ